Nieuws en blog

Nieuws en blog2018-11-21T10:31:24+00:00

Hier leest u meer over vernieuwingen en verhalen uit onze praktijk. Zoals over thanatopraxie (tijdelijke balseming), maar ook over de invulling van de uitvaart zoals u die wenst.

Een nieuw ritueel

Afscheid nemen van een overledene wordt overal ter wereld omgeven door symbolen en rituelen, per cultuur en religie verschillend. De overledene wordt gewassen, gekleed en opgebaard. Er wordt gezongen, gesproken en gebeden. Er wordt gehuild, gegeten en gedronken, gedanst misschien. In allerlei variaties komen dergelijke uitingen van rouw voor.

Ook in de periode ná een afscheid of uitvaart gebruiken mensen rituelen om aan hun emoties vorm te geven. Veel van die rituelen zijn vrij universeel en dus herkenbaar: het bezoeken van een graf; het met elkaar stilstaan bij speciale data zoals een verjaardag, trouwdag of overlijdensdag; het aanwezig zijn bij een georganiseerde lichtjesavond of herdenkingsbijeenkomst op begraafplaats, in crematorium of kerk.
Maar soms ontstaat spontaan en onbedoeld een nieuw ritueel, zoals bij deze familie.

Na de crematie van moeder wisten vader en de kinderen lange tijd niet wat zij met haar as zouden gaan doen. De strooiweide en urnenmuur op de begraafplaats spraken hen niet aan, evenmin als een kitscherige sierurn op de schoorsteenmantel. De as meenemen naar het buitenland om die daar, op de favoriete vakantieplek, uit te strooien?

Ze waren er nog niet uit.
De bij het crematorium opgehaalde asbus was al enige tijd bij mij in bewaring, toen er een berichtje van de familie kwam: bijna per ongeluk waren ze op internet op een schitterende urn gestuit, ambachtelijk gemaakt van een natuurlijk materiaal, werkelijk een heel bijzonder ontwerp – die moest het worden! Met z’n allen gingen ze bij het atelier de urn ophalen, die ik vervolgens vulde met de as van moeder en wat later bij hen thuis afleverde.

Bij een volgend bezoek nam vader mij mee naar de hal. Trots liet hij mij het kastje zien, speciaal voor dit doel daar geplaatst. Op een kleurrijke, handgeweven lap stond de urn, eromheen wat dierbare en met zorg uitgekozen voorwerpen. Een van de kinderen had er een schemerlampje boven gehangen. Elke dag, zodra het donker werd, stak een van de familieleden het kaarsje naast de urn aan.

Moeder was weer thuis en werd dagelijks in het licht gezet.
Voor deze familie was daarmee een nieuw ritueel geboren.

Reageren? info@mensink-fergusonuitvaartzorg.nl
Deze tekst overnemen of gebruiken? Dat mag, mits voorzien van bronvermelding: ‘Mensink-Ferguson Uitvaartzorg’.

Thanatopraxie

Sinds 2010 is in Nederland thanatopraxie toegestaan. Bij deze lichte (tijdelijke) balseming hoeft het lichaam van een overledene bij de opbaring niet mechanisch gekoeld te worden, dankzij een conserveringsvloeistof die in de aderen wordt aangebracht. Ook ziet het lichaam er daardoor ‘natuurlijker’ uit en voelt het niet koud aan.

Aanvankelijk stond ik hier sceptisch tegenover. Waarom zou je niet mogen zien dat iemand dood is, en dat het lichaam aan bederf onderhevig is? Het kan juist goed zijn als nabestaanden zien dat de conditie van het lichaam achteruitgaat, dacht ik. Zo groeien ze toe naar het onvermijdelijke moment dat de kist gesloten moet worden.

Inmiddels hebben wij voor diverse families thanatopraxie geregeld – en ik ben óm! Het resultaat kan werkelijk verbluffend zijn. ‘Hij ziet er weer uit zoals hij was!’ is een veelgehoorde opmerking. Bovendien: willen mensen nog persoonlijk afscheid nemen van de overledene, dan kan dat vrijwel zeker gebeuren – zelfs na zes dagen.

Thanatopraxie door een erkende thanatopracteur kost bij ons € 540. De behandeling, die ca. twee uur duurt, wordt meestal uitgevoerd in onze verzorgingsruimte. Daarna kan de overledene gewoon worden opgebaard, thuis of in een van onze familiekamers. Wij passen de huur van de kamer dan aan, omdat immers geen gebruik wordt gemaakt van koelmaterialen.

Meer informatie via deze link en via deze link.

Reageren? info@mensink-fergusonuitvaartzorg.nl
Deze tekst overnemen of gebruiken? Dat mag, mits voorzien van bronvermelding: ‘Mensink-Ferguson Uitvaartzorg’.

Jacquet, jurk of jeans – hoe ziet úw uitvaartondernemer er uit?

Vroeger waren veel zaken eenvoudiger dan nu. Wanneer iemand overleed, werd als vanzelfsprekend de plaatselijke begrafenisondernemer ingeschakeld. Hij (geen zij!) bepaalde in grote lijnen hoe de uitvaart geregeld en uitgevoerd werd, namelijk op de gebruikelijke wijze.

Nu is dat gelukkig anders. Consumenten worden steeds mondiger, vinden veel informatie op internet en weten precies wat er bij hun uitvaart wel of niet moet gebeuren. Bovendien is er een enorme keuze in uitvaartproducten, -locaties en -mogelijkheden.

Ook uitvaartondernemers heb je tegenwoordig in alle soorten en maten.

Van traditionele uitvaartleiders (M!) die in vol ornaat, met jacquet en hoge hoed, voor de rouwauto uit marcheren op weg naar kerk of begraafplaats, tot (ik noem maar wat) dames die in fladdergewaad zingend met de familie rond de baar dansen tijdens een alternatief afscheidsritueel in een strandtent – en alles daar tussenin.

Belangrijk om te weten: u bent altijd vrij in uw keuze voor een bepaalde uitvaartondernemer, ongeacht waar u verzekerd bent. De keuze voor een andere ondernemer dan degene die op de polis staat, kan financiële consequenties voor u hebben, maar dat hoeft niet. Om een weloverwogen keuze te kunnen maken, zou u eigenlijk eens bij diverse uitvaartondernemers uw licht moeten opsteken:

hoe werkt dit bedrijf, welke diensten kan men wel/niet leveren, over welke faciliteiten beschikt men, wat voor tarieven hanteert men?

En: klikt het met deze ondernemer? Stuitend genoeg zijn er nog steeds veel zorginstellingen (ziekenhuizen, verpleeghuizen, hospices) waar de verzorging/verpleging een bepaalde uitvaartondernemer opdringt aan de nabestaanden, vaak omdat men daar bepaalde (prijs)afspraken mee heeft. Dat is niet alleen oneerlijke concurrentie, ook is het geen taak van de verzorging om te bepalen welke ondernemer bij u past! Het gaat om úw uitvaart, dus ú bepaalt met wie u in zee gaat; niemand anders. Of het nu een uitvaartondernemer wordt in jacquet, in een jurk of in jeans – de keuze is aan u.

Reageren? info@mensink-fergusonuitvaartzorg.nl
Deze tekst overnemen of gebruiken? Dat mag, mits voorzien van bronvermelding: ‘Mensink-Ferguson Uitvaartzorg’.

Eilandgasten

‘Toen hij de sleutel in het slot stak, ging er een rilling door hem heen alsof hij een te lang opgehouden plas deed. Het was bijna zover. Het enige dat hij nog moest doen was twee brieven schrijven. Brieven waarin stond wat hij zoal gedaan had op het eiland deze eerste middag, gezien, beleefd. (…) Hij zou zijn uiterste best doen een luchtige toon aan te slaan, ten minste een paar zinnen op papier te krijgen waaruit ze op zijn crematie konden citeren.’
Zo begint een van de verhalen uit de roman Eilandgasten van Vonne van der Meer. Centraal staat een vakantiehuis op Vlieland, Duinroos, dat voor kortere of langere tijd gehuurd wordt door uiteenlopende gasten. Mensen met hun eigen verhaal en achtergrond, problemen en verwachtingen. We leven met hen mee, lezen wat zij in het gastenboek achterlaten en wat er tijdens hun verblijf verandert.

Want het eiland doet iets met je. De man is met een speciale bedoeling naar het eiland gekomen. Sinds het overlijden van zijn vrouw heeft zijn leven alle glans verloren. Zelfs zijn twee dochters en zijn kleinkinderen kunnen de inktzwarte leegte niet vullen. Zo snel mogelijk na aankomst zal hij de zee inlopen, het zal een ongeluk lijken. Op tafel in de Duinroos zal hij een brief aan zijn dochters achterlaten. Het zal nog een kwestie van uren zijn.

Dan ontdekt hij tot zijn schrik dat hij geen zwembroek heeft ingepakt. Tijdens de wandeling naar het dorp, op weg naar de winkel, geniet hij voor het eerst weer ergens van: de zeebries, de geur van hars en sparrenbomen. Omdat de winkel tussen de middag gesloten blijkt, overbrugt hij de tijd met een lunch. De spekpannenkoek smaakt hem onverwacht goed, net als vroeger. Eigenlijk moet hij ook boodschappen in huis hebben, bedenkt hij, want in het vakantiehuis moet hij wel sporen van zijn verblijf achterlaten. En lectuur, zijn dochters zullen het vreemd vinden als hij geen boek bij zich heeft. Zo gaat het stap voor stap ‘van kwaad tot erger’ en drijft hij onwillekeurig steeds verder van zijn oorspronkelijke plan af, langzaam terug naar het leven.
Het was bijna zover, maar hij was nog niet zover.

‘Eilandgasten’ door Vonne van der Meer (Uitgeverij Contact) vormt samen met ‘De avondboot’ en ‘Laatste seizoen’ een serie, maar de delen zijn ook goed afzonderlijk te lezen.

Reageren? info@mensink-fergusonuitvaartzorg.nl
Deze tekst overnemen of gebruiken? Dat mag, mits voorzien van bronvermelding: ‘Mensink-Ferguson Uitvaartzorg’.